Welkom op mijn blog over IVF én over doorgaan met het normale leven!

Deze blog gebruik ik om mijn ervaringen en gevoelens in en om mijn vruchtbaarheidsbehandelingen, én de ervaringen in het dagelijks leven -dat gewoon doorgaat!- van me af te schrijven.

Het troost me om op papier (althans, de laptop) lekker te kunnen mijmeren zonder dat ik me schuldig hoef te voelen dat ik alwéér tegen iemand aanzeur! Bovendien praat de laptop niet terug, wel zo handig!

Veel plezier met lezen. Reacties zijn altijd welkom! En medelotgenoten: heel veel succes, hou vol, hou moed!

Ode aan de zwangere vrouw!

In mijn zoektocht naar ervaringen van lotgenoten kom ik regelmatig blogs en reacties van de (pas) zwangere vrouw tegen. Tsjongejonge, wat zij allemaal voor problemen kan hebben. Het is echt geen rozengeur en maneschijn, dat zwanger zijn. Ik heb dan ook met haar te doen.

Enkele voorbeelden:

Welke maat positiebroek moet ze aanschaffen, om er in te blijven passen en er niet uit te groeien nog vóórdat het kindje er is? (stress); Af en toe vergeet ze even dat er een kindje in haar buik aan het groeien is, waardoor ze zichzelf moet terugfluiten (verdriet); Welk kraambureau moet ze inschakelen? (stress); De negen maanden dat het kindje op zich laat wachten duren een eeuwigheid, zo lang kan ze echt niet wachten (.....); Zwangerschapsbeha's zijn niet te verkrijgen in push-up-variant met een kanten randje en een blinkend strikje er aan (verdriet); Discussies met moeder/zus/tante om het al dan niet willen geven van borstvoeding (stress); Angst voor hangende borsten en buik na de zwangerschap (verdriet); Niet weten wie ze mee moet vragen naar de negenmaandenbeurs want iedereen wil met haar mee en ze wil niemand passeren (stress); Bang zijn voor een sociaal isolement nu ze moeder wordt en niet meer kan gaan stappen ieder weekend... (verdriet) etc. etc.

Om bovenstaande en meer redenen wil ik langs deze weg de zwangere vrouw even in het zonnetje zetten! Hou vol! Het is geen roze wolk, dat zwanger zijn, maar je doet het hartstikke goed!

En ook nog even dit: bedankt, zwangere vrouw. Door al jouw problemen kan ik die van mij even vergeten.

Schat, wil je even praten?

We zitten naast elkaar op de bank, Voetbal International op de buis. Ik pieker, zoals best vaak de laatste tijd. Hij vraagt me of er iets is. Ik ontken. Toch begin ik even later:

"Schat?"

"Ja..."

"Wil je even met mij praten?"

"Waarover?"

[Zucht!]

Lees verder...

Even (anoniem) voorstellen...

Langs deze weg zal ik mij even voorstellen: ik ben een vrouw van bijna 30 jaar. Ik ben getrouwd en heb samen met mijn man een fijn leven. Zonder dat wij echte carrièretijgers zijn, zijn we blij met onze banen. Ook zijn we heel blij met onze vrije tijd, die we zoveel mogelijk gebruiken om leuke dingen te doen. Die leuke dingen, dat zijn geen peperdure verre reizen, maar dagjes of weekendjes weg, lekker shoppen of bezig zijn in het verenigingsleven waarin we ons samen onderdompelen.

Klinkt goed he?!

Wij hebben het niet slecht. Absoluut niet zelfs! Alleen er mist iets: een kindje.

Lees verder...